به اطفال خود آموزش دهید

 درآغاز سن دوسالگی، اطفال باید بیاموزند که:

• نام و نام خانوادگی شان چیست

• خانه شان در کجا موقعیت دارد

• نام و نام خانوادگی والدین شان چیست  

نصیحت هایی برای اطفال

• بدون اجازه والدین یا معلم جایی نروید.

• در ازدحام از والدین دور نشوید.

• به افراد بیگانه که از آنها احساس خطر میکنید "نه" بگویید.  یاد بگیرید که در چنین شرایطی فریاد بزنید "کمک! این پدر/ مادر من نیست." لگد بزنید، جیغ بزنید تا افراد بیگانه دست از سر شما بردارند.

• هرگز به کسی نگویید که شما تک وتنها در خانه هستید یا در را به روی بیگانه ها باز ننمایید.

• هیچوقت با کسی که شما آنها را نمی شناسید جایی نروید.

• درخواست کسی که شما را میخواهد با موترش به جایی برساند رد کنید.

• اسباب بازی، شیرینی یا پول کسی را قبول نکنید.

• همراه کسی که شما او را نمی شناسید به تعمیر یا اتاق خلوتی نروید.

• از کسی که میگوید شما را دوست دارد و دوستانه با شما رفتار میکند، بازی نخورید.

نکات رهنمودی برای والدین:

• از محل بود و باش اطفال تان آگاه باشید.

• هرگز اطفال خود را تنها در موتر و یا در بیرون از منزل تنها نگذارید.

• از نام، آدرس و نام والدین دوست های طفل خود آگاه باشید.

• حد اقل یکبار در سال از طفل خود عکس بگیرید. اگر طفل تان از دو سال کمتر سن دارد، در سال چهار مرتبه از او عکس بگیرید.

• توضیحات مفصلی در رابطه با طفل خود تهیه نمایید و در آن قد، وزن، سن، رنگ چشم، رنگ مو، لکه مادرزادی، اثر زخم، خال سیاه یا هر ویژگی خاص دیگری که طفل شما دارا میباشد را نوشته کنید.

• به اطفال خود بیاموزانید که به صورت دسته جمعی بازی نمایند و از مکان های خالی از سکنه دوری کنند.

• اگر قرار است برای مدتی یا برای چندین ساعت ازطفل خود دور باشید، نفری را موظف کنید تا امنیت طفل تان را بگیرد و به طفل تان آگاهی دهید که او کی است و او را از کجا می تواند پیدا کند.

• از دوستان طفل تان بویژه دوستان بزرگسال او آگاهی حاصل نمائید.

• مواظب باشید تا طفل تان اکثر اوقات خود را با فرد بزرگسال سپری نکند.

• مواظب باشید که طفل تان هدیه، تحفه و پولی را از افراد بزرگسال قبول نکند.

راهنمایی هایی برای پیشگیری حوادث

• بخش ویژه ای از وقتتان را به اطفال تان اختصاص دهید، به آنها گوش کنید و آنها را در رفع مشکلات راهنمایی و ارشاد کنید.

• در برخورد با اطفال از صبر، مهربانی و همدلی کار بگیرید.

• نگرانی ها و تشویش های اطفال تان را برطرف کنید.

• به نحوه کمک خواستن اطفال تان توجه نمائید و بدانید که این درخواست ها ممکن است فقط یک در خواست ساده نباشد.

• دلایل نگرانی و نتایج رفتار نادرست دوامدار طفل خود را بررسی و علت یابی کنید.

• به آرامی به اطفال تان گوش کنید و به آرامی با آنها صحبت نمائید؛ کوشش کنید به آنها لکچر ندهید.

• با معلمین و والدین دوستان طفل خود صحبت کنید. اغلبا، درک و آگاهی کافی نتیجه مطلوب را برای شما به ارمغان می آورد.

به طفل تان کمک کنید تا مسیر مطمین را برای رفتن به مکتب انتخاب نماید:

1. مستقیم بودن مسیر: باید اطفال تان از کوتاه ترین و بی خطر ترین مسیر استفاده نمایند. اگر راه کوتاه تر اما ناامن تر دیگری نیز وجود دارد شما باید به اطفال تان بفهمانید که چرا به جای استفاده از آن راه باید راه طولانی تر دیگری را بپیمایند. اطفال تان را تشویق و ترغیب کنید تا در راه خانه به مکتب یا برعکس از علافی و پرسه زدن اجتناب نمایند. علائم ترافیکی و سایر سهولت های دیگر موجود در مسیر برای حفاظت بهتر اطفال تان تعبیه شده اند. بازی های بچگانه، تیله کردن یکدیگر و شوخی های بیجا در سرک ممکن است به حوادث ترافیکی منجر شود.

2. کوتاه ترین مسیر: به اطفال تان بگوئید از آن سرک هایی عبور نمایند که کوتاه ترین راه به سوی مکتب میباشد. عرض سرک، مدت زمان گذر از هر سرک، حجم ترافیک، سرعت وسایط و دیگر جنبه های ترافیکی را مد نظر قرار دهید.

3. گذر دسته جمعی: به اطفال تان تذکر دهید از آن سرک هایی عبور نمایند که اطفال دیگر نیز از آن استفاده میکنند. عبور دسته جمعی اطفال از سرک ها موثر تر میباشد و میتواند توجه موظفین ترافیکی را به خود معطوف نماید.

4. پیاده روها و بایسکل روها: به اطفال تان گوش زد نمائید در هر فرصتی از پیاده روها و بایسکل رو های استفاده نمایند چون درهنگام سنگینی ترافیک پیاده روها و بایسکل روها محل های بیطرف و خلوتی به شمار می آیند. اگر زمانی اطفال تان مجبور هستند از سرک استفاده نمایند، به آنها تاکید نمائید که از سمت راست سرک عبور نمایند و تاجائیکه امکان دارد از نزدیکی به جاده خود داری نمایند.

5. سایر راه های بی خطر: مسیرهای دیگر چون رفتن به خانه دوست، پارک های تفریحی، دکان و سایر اماکن که هر روز اطفال تان به آنجا می روند باید دقیقا همانند مسیر خانه به مکتب در نظر گرفته شوند.

والدین محترم! آیا شما فقط به اطفال تان می گوئید که از جاده  دوری کنند؟ یا عملا توسط خود به آنها نشان میدهید که چطور یک عابر سالم و هوشیار باشند؟

 پیشنهاد میشود  تا اطلاعات ذیل را درباره اطفال تان با خود داشته باشید:

         چاپ پا.

         سند  تولد.

         عکس و تصویرهای ظاهری. کودکستانی ها باید حداقل چهار مرتبه در سال عکس بگیرند.

         مشخصات طبی: گروپ خون، بیماری های سابقه، واکسین، حساسیت، لکنت زبان، لکه های مادرزادی و...

         ویژگی های فزیکی: (باید مرتبا تمدید شود) قد، وزن، رنگ چشم، رنگ مو و...

         کست ثبت شده صدای طفل و همچنان کست ویدئویی از طفل در حال صحبت.

         نشان انگشت.

 توجه: داشتن اطلاعات هویتی نمی تواند بطور مثال طفل شما را از اختطاف حفاظت نماید اما در اکثر حالات میتواند اطلاعات دقیق را برای موسسات اجرای قانون فراهم نماید