هفته ترویج حقوق بشر بازدید: تاریخ نشر:2017-12-13

حق حیات

حق حیات یکی از حقوق بنیادین بشر و مبنای برای برخورداری انسان از سایر حقوق بشری وی است. حق حیات به‌عنوان حق ذاتی و بنیادین، در اسناد بین‌المللی حقوق بشر به رسمیت شناخته شده و مورد حمایت قرار گرفته است.

اعلامیه جهانی حقوق بشر در ماده3 در مورد حق حیات چنین صراحت دارد:

«هرکس حق زندگی، آزادی و امنیت شخصی دارد.»

کاربرد واژه "هرکس" در ابتدای این ماده، آشکارا به انسان بماهو انسان، قطع‌نظر از جنسیت، مذهب، نژاد و سایر تعلقات اشاره دارد. به تأسی از محتوای ماده 3 اعلامیه جهانی حقوق بشر، مقدمۀ کنوانسیون حقوق سیاسی و مدنی نیز بر واژه مطلق انسان تمرکز کرده و انسان بماهو انسان را بدون توجه به نژاد، جنسیت، مذهب، نسب و... دارای ارزش و کرامت‌ذاتی دانسته و بر حق حیات ناشی از حیثیت و کرامت‌ذاتی انسان اذعان کرده است.[1] در کنوانسیون حقوق سیاسی و مدنی در موارد متعددی به عدم تبعیض بر اساس رنگ، جنس، زبان، مذهب، عقیده سیاسی یا هر عقیدۀ دیگر، اصل و  منشأ ملی یا اجتماعی، ثروت و نسب اشاره شده است.

در ماده 4، بند2 کنوانسیون حقوق سیاسی و مدنی، حق حیات جزء حقوق غیرقابل تعلیق قرار داده شده‌است.[2] ماده 6 کنوانسیون حقوق سیاسی و مدنی در باره حق حیات مقرر می‌دارد: «حق حیات از حقوق ذاتی شخص انسانی است. این حق باید توسط قانون حمایت شود. هیچ‌کس را نمی‌توان خودسرانه از زندگی محروم کرد...»



[1] ایمان، میرزازاده(1386) بررسی حق حیات، حیثیت و کرامت انسانی در قانون مجازات، شماره 198 و 199، صص 200-2014.

[2] امیر ارجمند، اردشیر، مجموعه اسناد بین‌المللی حقوق بشر، چاپ 2، تهران، انتشارات دانشگاه شهید بهشتی، 1386.

 


بازنشر این مطلب