گزارش در مورد وضعیت بیجاشدگان داخلی در افغانستان

  • روند بیجاشدگی داخلی در سال‏های ‏اخیر به خاطر گسترش جنگ و ناامنی در کشور، و نیز فقر و بیکاری و وقوع حوادث طبیعی، افزایش چشمگیری داشته است. منحنی آمار بیجاشدگان داخلی در سال‏های اخیر همواره سیر صعودی داشته است. کمیشنری عالی سازمان ملل در امور پناهندگان بیجاشدگان داخلی را در سال 2009 حدود 41.349 خانواده، مشتمل بر 268.569 نفر، تخمین کرده بود. براساس آمار وزارت امور مهاجرین و عودت کنندگان، در سال 1390 در حدود 420.665 نفر بیجاشده داخلی در کشور وجود داشتند، اما در ماه اسد سال جاری(اگست 2015)، تعداد بیجاشدگان به رقم تکان دهنده 1.257.552 نفر رسیده بود که شامل 209.592 خانواده می‏باشد. این رقم در مقایسه با مجموع نفوس افغانستان بیانگر این است که 4.4  درصد از شهروندان کشور به صورت بیجاشدگی داخلی زندگی می‏کنند. با این حساب، تقریباً از هر 22 نفر یک نفر بیجا شده اند. آمار فعلی در مقایسه با آمار سال 2009 نشان می‏دهد که در طول شش سال اخیر بیجاشدگی داخلی در کشور 468 درصد افزایش یافته، یعنی بیش از چهار و نیم برابر شده است.

  • مهم‏ترین پیامدهای بیجاشدگی داخلی، که بیانگر وضعیت حقوق بشری بیجاشدگان است، عبارتند از:
    • از دست دادن منابع و امکانات دست‏داشته در محل سکونت اصلی؛
    • محدودیت دسترسی به حق رفاه و امکانات و خدمات رفاهی؛
    • عدم مصوونیت در برابر فــقــر اقتصادی؛
    • محدودیت دسترسی به حق کار و فرصت‏های شغلی مصوون و مداوم؛
    • محرومیت از دسترسی به حق داشتن مسکن و سرپناه؛
    • نامناسب بودن محل سکونت و محیط زیست؛
    • محرومیت از حق مصوونیت غذایی و محدودیت دسترسی به آب آشامیدنی پاک و غذای صحی؛
    • محدودیت دسترسی به حق صحت و قرارداشتن در معرض انواع بـیـماری؛
    • محدودیت دسترسی به خدمات صحی؛
    • محدودیت دسترسی به حق آموزش و پرورش؛

 

گزارش کامل را از اینجا دانلود کنید


بازنشر این مطلب