شکنجه و بد رفتاری در محلات سلب آزادی افغانستان

رهایی از شکنجه و دیگر رفتار ها و مجازات های غیر انسانی، در زمره حقوق غیر قابل سلب و تعلیق ناپذیر انسان ها می به شمار می رود. اسناد بین المللی حقوق بشر، این حق را رسمیت بخشیده و بر رعایت بی قید و شرط آن تأکید کرده است. هم چنین، حق مزبور در قوانین داخلی بسیاری از کشور ها تضمین و حمایت شده است که در این میان، قانون اساسی افغانستان نیز، با تأکید بر لزوم رعایت اسناد بین المللی حقوق بشر[1] از جمله کنوانسیون بین المللی منع شکنجه و سایر رفتار ها و مجازات های ظالمانه، غیر انسانی یا تحقیر آمیز و کنوانسیون حقوق مدنی و سیاسی، اعمال شکنجه و تعذیب افراد را منع قرار داده و به این ترتیب، حق رهایی از شکنجه را بدون هیچ محدودیتی تضمین کرده است[2].

با این وجود، علی رغم آن که مصئونیت از شکنجه، به صورت مطلق و در همه حال منع قرار داده شده است؛ اما قدر مسلم این است که اقدام به شکنجه و بدرفتاری، هنوز به عنوان یکی از شیوه های معمول تحصیل اقرار و اطلاعات از افراد مظنون و متهم و یا تخویف و تهدید آن ها، به ویژه در کشور های با نظام فاسد و نا کار آمد قضایی، به کار برده می شود.

این گزارش را از اینجا دانلود کنید.

 


بازنشر این مطلب