گزارش وضعیت حقوق اقتصادی و اجتماعی سال 1395-1394

خلاصه گزارش

دولت افغانستان هم به‌موجب معاهدات بین‌المللی که قبلاً به آن ملحق شده و هم بر اساس اصول قانون اساسی مکلف به رعایت و تحقق حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی بوده و باید با استفاده از امکانات موجود در جهت بهره‌مندی مردم از حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی‌شان تلاش کند. این گزارش نیز به هدف بررسی میزان تحقق تعهدات دولت افغانستان در قبال حقوق اقتصادی و اجتماعی تهیه‌شده است.

روش تحقیق: این گزارش یک گزارش توصیفی-تحلیلی است و معلومات مورداستفاده در آن عمدتاً از طریق تکمیل سؤال‌نامه جمع‌آوری‌شده است. در کنار معلومات به‌دست‌آمده از سؤال‌نامه از داده‌های بانک‌های اطلاعات خشونت علیه زنان، نظارت ساحوی اطفال، نظارت مرزی اطفال، نظارت ویژه بر حقوق بشردوستانه و تلفات ملکی، ثبت قضایای نقض حقوق بشر بر اساس شکایت افراد نیز در این گزارش استفاده‌شده است. هم‌چنین برای تکمیل و غنای بیشتر گزارش از ارگان‌های دولتی و غیردولتی نیز معلومات لازم دریافت شده و از گزارش نهادهای ملی و بین‌المللی و رسان ها نیز بهره برده شده است.

 خصوصیات مصاحبه‌شوندگان: برای تهیه این گزارش در طی دو سال با 8517 نفر مصاحبه شده است (5188 در سال 1394 و 3329 در سال 1395) از میان آن‌ها 48.5% زن و 51.5% آن مرد بوده‌اند. مأموریت‌های نظارت ساحوی حقوق بشر به‌منظور مصاحبه با این افراد در ۲۷ ولایت انجام‌شده است. از میان این ولایات، در ولایت هرات بیشترین مصاحبه و در نیمروز کمترین مصاحبه انجام‌شده است. ازلحاظ سنی مصاحبهشوندگان بین ۱۸ تا ۹۲ سال سن داشتند و در ۵ طبقه دسته‌بندی‌شده بودند. در این 5 طبقه، گروه سنی 18 الی 30 سال حدود 33% از مجموع شرکت‌کنندگان را تشکیل می‌داده است. از مجموع 8517 تن مصاحبهشونده، تعداد 7545 نفر متأهل و باقی مجرد یا طلاق گرفته بودهاند. در جریان سال 1394 از مجموع (۵۱۸۸ نفر) مصاحبه‌شونده تعداد ۳۸۳۰ نفر بی‌سواد بوده‌اند. در سال 1395 از مجموع (3329 نفر) پرسش‌شونده تعداد 2533 نفر بی‌سواد بوده‌اند.

چنانکه در انتخاب مصاحبه‌شوندگان مشخص است، تلاش شده است با مصاحبه با این تعداد افراد از مناطق مختلف، تصویر نسبتاً واقعی از وضعیت بهره‌مندی شهروندان از حقوق اقتصادی و اجتماعی‌شان ارائه شود. در ادامه خلاصه از وضعیت هر یک از مهم‌ترین مصداق‌های حقوق اقتصادی و اجتماعی بیان می‌شود.

حق آموزش: بهره‌مندی شهروندان افغانستان از حق آموزش با مشکلات و چالشهای بسیاری در طول دو سال گذشته روبهرو بوده است. علی‌رغم اینکه در سال‌های آخر دولت برای تهیه امکانات آموزشی و تأمین شرایط برای آموزش فراگیر در کشور تلاش‌های قابل‌توجه داشته است، هنوز هم تعداد زیادی از اطفال در مناطق مختلف کشور به دلیل وجود مشکلات جدی از حق آموزش محروم هستند. طبق یافته‌های این تحقیق در کنار ناامنی و خشونت که عاملی اصلی محرومیت اطفال از حق آموزش است، موانع فرهنگی و سنتی و مشکلات اقتصادی خانواده‌ها نیز از مهم‌ترین چالشهایی است که برای برخورداری از حق آموزش اطفال وجود دارد.

آموزش دختران: آمار وزارت معارف از دو سال آخر تحصیلی نشان‌دهنده نوعی عقب‌گرد در خصوص بهره‌مندی شهروندان از حق آموزش است و این عقب‌گرد هم به‌صورت کلی وجود دارد و هم اینکه در قسمت دسترسی دختران به حق آموزش مشکل جدی‌تر بوده و شاگردان دختر سه برابرِ شاگردان پسر از رفتن به مکتب بازمانده‌اند. مقایسه آمار دو سال اخیر نشان می‌دهد که در سال 1395 در مقایسه با سال 1394 256،312 نفر کمتر از سال 1394 به مکتب رفته‌اند و از این میان آمار شاگردان پسر 60،628 نفر و تعداد شاگردان دختر 195،684 نفر بوده است.

 آموزش افراد دارای معلولیت: بر اساس تحقیقات که کمیسیون از وضعیت حق آموزش اشخاص داری معلولیت انجام داده است در حال حاضر صرف ۲۱.۶٪ اشخاص دارای معلولیت به خدمات آموزشی دسترسی داشته و درس می‌خواند؛ اما ۷۸.۶٪ دیگر به درس و مراکز تعلیمی دسترسی ندارند.

حق دسترسی به صحت: بر اساس یافتههای این تحقیق که در مناطق تحت پوشش کاری کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان و در ساحات امن کشور ازجمله مراکز همه ولایات در سال 1395-1394 انجام شده است، حدود 10% از مصاحبهشوندگان گفتهاند که به خدمات و امکانات صحی به‌هیچ‌وجه دسترسی ندارند. 90% از مصاحبهشوندگان هم گفتهاند که به خدمات صحی دسترسی دارند، اما دسترسی آنها به خدمات و مراکز صحی با موانع و چالشهای متعدد همراه است. کمبود داکتران مسلکی، نبود تعمیر برای تعدادی از مراکز صحی و به‌موقع نرسیدن اکمالات، نبود امبولانس ازجمله عمدهترین چالشهای در مسیر دسترسی به خدمات صحی یادشده است. همچنین کمبود ادویه، کمبود وسایل طبی، نبود امکانات و تسهیلات در مراکز صحی، قیمت بالا از چالشهای دیگری است که مصاحبهشوندگان از آن یادکرده‌اند. در میان این مشکلات کمبود ادویه و وسایل صحی (50.5)% بزرگ‌ترین چالش و نبود کارمندان اناث (0.9)% به‌عنوان کوچکترین چالش به شمار میرود.

 فاصله‌ی مرکز صحی: در افغانستان هنوز هم دوری مراکز صحی به‌عنوان یک معضل جدی برای دسترسی شهروندان به خدمات صحی محسوب میشود. درصورتی‌که استانداردهای دسترسی به خدمات صحی، ازلحاظ مکانی فاصلههای نیم تا یک کیلومتر و در برخی از کشورها تا دو کیلومتر فاصله از خانه تا مرکز صحی را در نظر گرفته است، حدود 13% از مصاحبه‌شوندگان اظهار داشته‌اند که فاصله‌ای بیشتر از ۸ کیلومتر راه را باید طی کنند تا به نزدیک‌ترین مرکز صحی برسند. فاصله طولانی تا مراکز صحی علاوه برافزایش خطر برای بیمار، هزینه تداوی را نیز افزایش می‌دهد. این مسئله به‌خصوص برای خانم‌ها مشکل را دوچندان می‌نماید.

حق صحت افراد داری معلولیت: بر اساس یافته‌های تحقیق کمیسیون تمام افراد دارای معلولیت در دسترسی به خدمات صحی به شکلی با برخی از مشکلات جدی مواجه هستند. از میان 944 فرد دارای معلولیت که با آن‌ها مصاحبه شده است، 24 نفر =2.5% دوری راه تا مرکز صحی، 385 نفر 40.8% نداشتن پول یا توانایی مصرف مالی، 403 نفر =42.7% کمبود یا نبود امکانات لازم طبی در مراکز صحی، 2 نفر = 0.3% نداشتن پای و درنتیجه عدم توانایی مراجعه به مرکز صحی را به‌عنوان مشکل مطرح نموده‌اند. 130 نفر دیگر = 13.7% از مصاحبه‌شوندگان در پاسخ به این پرسش جواب مشخصی نداده ولی تأکید نموده‌اند که با مشکلاتی در رابطه به استفاده از خدمات صحی مواجه هستند.

خدمات صحی برای ولادت طفل: بر اساس تحقیق حاضر در سال 1394، 32.9% اشتراک کنندگان این مصاحبه گفتهاند که در ولادت طفل اقاربشان کمک کردهاند. همچنین 24.6% از اشتراک کنندگان گفتهاند که داکتر یا نرس با آنها همکاری کردهاند.16.8% توسط دایه محلی غیر آموزش‌دیده و 13.7% توسط قابله یا دایه آموزش‌دیده کمک شدهاند 6.2% نیز توسط هیچ‌کس در زمان ولادت کمک نشدهاند. ارقام فوق نشان میدهد که هنوز هم اکثر ولادتها بیرون از مراکز صحی نزد اقارب و دایههای محلی صورت میگیرد.

حق کار: یافته‌های کمیسیون در دو سال آخر نشان می‌دهد که دولت نه‌تنها پیشرفتی درزمینه‌ی افزایش شغل نداشته بلکه عقب‌گرد نیز داشته است. بر اساس نتیجه تحقیق ساحوی کمیسیون در سال ۱۳۹۵، ۴۸% مصاحبه‌شوندگان بیکار بوده‌اند. درحالی‌که رقم بیکاران در سال 1394 به 46% می‌رسید. توجه به این واقعیت که سالانه هزاران جوان تحصیل‌کرده از دانشگاه‌ها و مراکز علمی کشور فارغ‌التحصیل شده وارد بازار کار می‌شوند، آشکار می‌سازد که نرخ بیکاری در سال‌های آینده نیز به‌عنوان یک مشکل باقی خواهد ماند.

 حق کار زنان: در افغانستان باآنکه منع قانونی برای اشتغال زنان وجود ندارد، برخی موانع سنتی باعث شده تا زنان با محدودیت‌های بسیاری برای اشتغال و سهم‌بندی فعال در عرصه کار و اقتصاد روبه‌رو شوند. وجود باورهای غلط فرهنگی که اشتغال زنان را منفی می‌داند، عدم آگاهی زنان از حقوق شهروندی خود و بالا بودن میزان بی‌سوادی زنان باعث شده تا میزان استخدام زنان نسبت به مردان بسیار کمتر باشد. از میان پرسش‌شوندگان 58.1% گفته‌اند که یک نفر کارگر مرد دارند، درحالی‌که فقط 3.1% در صد آن‌ها اظهار نموده‌اند که یک نفر کارگر زن در فامیل دارند. هم‌چنین 11.7% پرسش‌شوندگان دو کارگر مرد و تقریباً 0.5% مصاحبه‌شوندگان دو کارگر زن ‌دارند. به‌طور خلاصه در برابر هر 19 مرد کارگر فقط یک زن کارگر است. به عبارت ساده‌تر حدود 5% کارگران را زنان تشکیل می‌دهد.

کار اطفال: بر اساس تحقیق کمیسیون مستقل حقوق بشر از مجموع 3329 تن مصاحبه‌شونده، در جواب این سؤال که آیا اطفال شما کار می‌کنند؟ 24.9% جواب مثبت و 73.2% جواب منفی داده‌اند. ارقام بیانگر این است که در یک‌چهارم فامیل‌هایی که طفل دارند، اطفال کار می‌کنند. به عبارت ساده از هر چهار طفل، یک طفل در افغانستان کار می‌کند. از میان مصاحبه‌شوندگان تنها 3.2% از صحی و محفوظ بودن محل کار اطفالشان اطمینان داشته‌اند و 9.1% از پرسش‌شوندگان گفته‌اند که محیط کار کودکانشان محفوظ نیست. آمار فوق بدین معنی است که از هر 4 کودک کارگر 3 نفر آن‌ها در محیط‌های ناسالم و غیر محفوظ کار می‌کنند.

کار افراد دارای معلولیت: تحقیقات کمیسیون نشان می‌دهد که بخش بزرگی از اشخاص دارای معلولیت از حق کار محروم بوده و از نبود فرصت‌ کافی در این زمینه شکایت دارند. در تحقیق جداگانه کمیسیون مستقل حقوق بشر در مورد وضعیت اشخاص دارای معلولیت با 944 نفر مصاحبه گردیده است که از این میان 193 نفر معادل 20،04% گفته‌اند که دارای شغل بوده و عملاً کار می‌کنند و بقیه 751 نفر 79،06% گفته‌اند از دسترسی به‌حق کار محروم هستند.

حق برخورداری از سطح مناسب زندگی: در این گزارش تحت عنوان حق برخورداری از سطح مناسب زندگی، مواردی ازجمله مسکن مناسب، دسترسی به غذای کافی  و دسترسی به آب صحی  بررسی‌شده است.

 مسکن مناسب: در جریان این تحقیق در مورد مسکن 76.7% گفتهاند که در خانه میراثی زندگی میکنند. باقی پاسخ‌ها نشان میدهد که 0.9% در خانههای که صاحب‌کار فراهم کرده، 3.4% در خانه اقارب، 0.2% در مغاره و 1.7% در خیمه زندگی میکنند. این تعداد از شهروندان افغانستان از حق داشتن مسکن مناسب و به دنبال آن از حق برخورداری از سطح مناسب زندگی محروماند، البته با توجه به اینکه در سال‌های آخر در چندین ولایت ناامن فامیلهای بیجاشده داخلی و عودت کننده در وضعیت ناگوار زندگی می‌کنند، می‌توان گفت رقم کسانی که از حق داشتن مسکن مناسب محروم هستند، بیشتر از آماری است که در نمودار بالا بیان‌شده است.

دسترسی به غذای کافی: در حال حاضر یکی از چالشهای اساسی دولت، تأمین غذای کافی و صحی برای شهروندان افغانستان است. نتایج آمارها نشان میدهد که نزدیک به ۷۰% جمعیت کشور فاقد امنیت غذاییاند. همچنین بیشتر از ۵۰% کودکان زیر پنج سال در افغانستان از اختلال در رشد بدنی و ذهنی رنج می‌‌برند و بیشتر از ۳۰% آنها نیز کمبود وزن دارند که هردو مورد ناشی از عدم تغذیه سالم و مناسب است. بر اساس گزارش برنامه غذایی جهانی ۲۰۱۶ (WFP) ۳۳% مردم افغانستان در معرض تهدید غذاییاند. بر مبنای این گزارش افغانستان جزء ده کشوری است که آمار کودکان دچار سوءتغذیه و مرگومیر کودکان و مادران براثر سوءتغذیه در آن بسیار بالاست.

دسترسی به آب صحی: در جریان این تحقیق در سال 1394 از مصاحبهشوندگان در مورد دسترسی به آب آشامیدنی پرسیده شد. در پاسخ حدود 12.5% گفتهاند که به آب آشامیدنی دسترسی ندارند اما 87.3% گفتهاند که به آب آشامیدنی دسترسی دارند. یکی از شاخص‌های ارزیابی دسترسی به آب آشامیدنی، فاصله تا منبع آب است. بر اساس نتایج حاصل از این تحقیق، مردم در برخی نقاط کشور برای تهیه آب آشامیدنی مجبور هستند تا مسافتی بیشتر از 3 کیلومتر را طی کنند.

حق تأمین اجتماعی: دولت افغانستان هنوز نتوانسته مسئولیتهای خود را در مورد تأمین اجتماعی بهخوبی انجام دهد. هنوز وضعیت آسیبپذیری بهندرت تحت کنترل درآمده است، برای رفع آنها اقدامات اندکی صورت گرفته است و اقشار آسیبپذیر جامعه در مقابل آسیبهای متعدد از مصونیت بسیار پایین برخوردار هستند.

کهنسالان: سرشماری احصائیه مرکزی نشان میدهد که در افغانستان 1.4 میلیون نفر با سن بیش از شصت سال زندگی می‌کنند. به عبارت دیگر شش در صد تمام جمعیت این کشور را کهنسالان تشکیل میدهد. از این جمله ۴۲% شان زنان هستند. دولت افغانستان هنوز نتوانسته است تعهدات و مکلفیتهای خویش را در قبال این قشر عملی سازد؛ تاکنون خانه سالمندان یا مرکز و جای مشخص برای مراقبت از کهنسالان بیبضاعت ایجاد نشده و همچنین برنامه منظم و اساسی در قبال این قشر روی دست گرفته نشده است. ازاین‌رو کهنسالان با مشکلات و چالشهای اساسی مواجه هستند. نبود مصروفیت و کار مطابق توانمندیشان، نبود خانه سالمندان، فقر، بیسرپناهی، بیجاشدگی و تداوم منازعه ازجمله مواردی است که متوجه کهنسالان در کشور است.

اطفال یتیم و بازمندگان قربانیان: استمرار جنگ در افغانستان باعث خسارات جانی و مالی زیادی شده است و افراد زیادی در اثر این منازعات مسلحانه دوام‌دار کشته یا مفقودشده‌اند. بر اساس ارقام موجود از ماه ثور 1357 تا سال 1390 حدود 124361 تن به‌عنوان شهید ثبت‌شده است که  البته این رقم بدون شک بیانگر تمام قربانیان کشور نیست. بر اساس دریافت‌های کمیسیون در سال ۱۳۹۴ خورشیدی ۳۱۲۹ نفر و در سال ۱۳۹۵ خورشیدی نیز 2823 تن از افراد غیرنظامی کشته‌شده‌اند. تمام این قربانیان در کنار قربانیان نظامیان کشور و تلفاتی که مخالفان مسلح دولت داشته آمار بلندی از کشته‌ها را باقی می‌گذارد که نتیجه آن خانواده‌های آسیب‌پذیری است که نیازمند حمایت جدی از سوی دولت هستند. در حال حاضر امتیازات خانوادههای شهدا و مفقودین حدود 2250 افغانیاست که از سوی دولت پرداخت میشود. این مقدار پول مبلغی نیست که نیازمندیهای خانوادههای شهدا و مفقودین را کفایت کند و به همین دلیل بازماندگان قربانیان مجبورمی شوند برای تأمین مخارج زندگی به کارهای سخت و حتی گدایی رو بیاورند.

افراد دارای معلولیت: خدمات موردنیاز برای افراد دارای معلولیت نیز در افغانستان کافی نیست. چنانکه افراد دارای معلولیت از حق آموزش و حق صحت محروم هستند، این قشر آسیب‌پذیر از حق تأمین اجتماعی نیز بی‌بهره بوده و در برابر آسیب‌پذیری که ناشی از وضعیت ایشان است، از ابزارهای حمایتی چندانی برخوردار نیستند.

مهاجران و عودت‌کنندگان: مهاجران افغان قشر دیگری است که باوجود آسیب‌پذیری‌شان از حمایت کافی برخوردار نیستند. آزار و اذیت پناه‌جویان، به‌خصوص در دو کشور ایران و پاکستان موضوعی است که در سال‌های آخر وضعیت نگران‌کننده به خود گرفته است. اخراج اجباری مهاجران از ایران، پاکستان و کشورهای اروپایی مشکل دیگری است که مهاجران افغان به آن‌ها روبرو می‌شوند. این مشکلات درحالی‌که بر مهاجران تحمیل می‌شود که دولت افغانستان تاکنون نتوانسته روند مهاجرت از کشور را متوقف کند، برگشت مهاجران را به کشور را تسهیل سازد و زمینه و شرایط زندگی آرام و مطمئن را در سطح ملی برای شهروندانش به وجود آورد.

بیجاشدگان داخلی: بر اساس تحقیقاتی که کمیسیون در سال 1394 انجام داده بود، رقم افراد بیجاشده داخلی به 1.2 میلیون می‌رسید ولی در حال حاضر آمار وزارت امور مهاجرین و عودت کندگان نشان می‌دهد که این رقم به 1.5 میلیون (1517292) نفر می‌رسد. این آمار جدید، نشان‌دهنده افزایش نزدیک به 300000 نفر بیجاشده داخلی است. بر اساس یافته‌های تحقیق حاضر نبود اشتغال و ناامنی مهم‌ترین عوامل بیجاشدگی است. حدود ۳۷.4% مصاحبه‌شوندگانی که بیجاشده بودند، دلیل بیجاشدگی خویش را بیکاری عنوان کرده‌اند. اما ۲۶.3 در صد آن‌ها نبود امنیت عمومی و شخصی را عامل بیجاشدگی خویش گفته‌اند. بر اساس این تحقیقات دولت افغانستان تاکنون اقدام مهمی برای جلوگیری از بیجاشدگی داخلی نداشته و مهم‌ترین اقدامی که انجام داده است توزیع پتو و مقدار مواد غذایی است که عمدتاً توسط نهادی بین‌المللی کمکی انجام‌یافته است.

حق ازدواج: در افغانستان مسئله ازدواج و حق برخورداری از تصمیم آزادانه برای انتخاب همسر با چالشهایی روبهرو است که باعث نقض حق آزادی در ازدواج و انتخاب همسر می‌شود.

بد دادن: این مسئله به‌‌خصوص برای زنان محدودیتهای بسیاری همراه دارد. باوجوداینکه در ماده 5 قانون منع خشونت علیه زنان، بد دادن مصداقی از خشونت علیه زنان تعریف‌شده است، همهساله مواردی از بد دادن دختران در افغانستان اتفاق میافتد. بسیاری از این قضایا، چون مطابق سنتهای رایج قبیلهای صورت می‌گیرد، اصلاً علنی و رسانه‌ای نمی‌شود. باوجوداین گاهی قضیه بد دادن علنی شده و از سوی قربانیان در مورد آن شکایت صورت می‌گیرد. به‌عنوان‌مثال در دو سال آخر در هرسال تعداد ۲ مورد قضیه بد دادن دختران در دفاتر کمیسیون ثبت‌شده است.

بدل: بدل کردن دختران نوعی از معامله به‌منظور ازدواج است که یک دختر را بهای دختر دیگر قرار میدهند. این ازدواجها بعضی‌اوقات هم مصداقی از نکاح اجباری است که حق رضایت در ازدواج را از دختران و در مواردی حتی از پسرانی که به این شیوه ازدواج میکنند، سلب میکند. آمار دقیقی از دختران بدل شده در افغانستان وجود ندارد اما بر اساس یافتههای این تحقیق از میان کسانی که مورد مصاحبه قرارگرفته‌اند، گفته‌اند که ۲۱۷ دختر در خانواده‌هایشان بدل شدهاند. ازدواج بدل، چون با رضایت و همدلی طرفین ازدواج، سنجش همخوانیهای روحی و در نظر گرفتن خواستهای آنان صورت نمیگیرد، معمولاً ازدواجهای پایدار و موفق و توأم با دوستی و محبت نبوده و درنتیجه به‌احتمال‌زیاد به دلسردی طرفین از همدیگر، خشونتهای خانوادگی یا جدایی منجر گردد.

ازدواج زیر سن: ازدواجهای قبل از سن قانونی نیز یکی از دیگر از چالشهایی است که باعث نقض حق بشری افراد در قبال حق ازدواج می‌شود. ماده ۷۰ قانون مدنی افغانستان سن ازدواج برای دختران را ۱۶ و سن پسران را ۱۸سالگی در نظر گرفته است. باوجود آن طبق یافته‌های یکی از تحقیقات کمیسیون در بین فامیل‌های ۳۳۲۹ نفر مصاحبه‌شونده، ۲.۲% پسران قبل از سن ۱۸ و ۹.۳% دختران قبل از سن ۱۶ ازدواج‌کرده‌اند. بر اساس گفته‌های پرسش‌شوندگان ، حل مشکلات اقتصادی و حل منازعه و بدل  از جمله برخی از علل ازدواج زودهنگام بوده است.

هزینه های گزاف تشکیل خانواده: گاهی خانوادهها به دلیل مشکلات اقتصادی و یا بر اساس سنتهای رایج دختران خود را در مقابل پول با عناوین شیربها، طویانه یا گله به عقد ازدواج درمی‌آورند. تعیین طویانههای سنگین خلاف ارزشهای بشری است اما متأسفانه بسیاری از نقاط افغانستان هنوز هم رواج دارد. مبالغی هنگفتی که در بسیاری از مناطق با این عناوین گرفته می‌شود، مانع جدی در مسیر بهره‌مندی جوانان از حق ازدواج و تشکیل خانواده است.

اخراج از منزل: یکی از مشکلات رایج در مورد ازدواج که یکی از انواع خشونت علیه زنان محسوب می‌شود، اخراج آنان از منازلشان است. بانک معلومات کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان نشان می‌دهد که در سال 1394 تعداد 216 مورد قضایای اخراج از منزل ثبت‌شده است که در مقایسه با سال 1393 افزایش چشمگیر را نشان میدهد. این رقم در سال 1395 به 72 مورد می‌رسد که نشانگر کاهش ثبت و نه لزوماً وقوع اخراج از منزل است.

 تجاوز و قتل ناموسی: تجاوز جنسی یکی از بدترین خشونتهایی است که متأسفانه همهساله موارد متعددی رخ میدهد اما به دلیل نگرش سنتی در جامعه تعدادی زیادی از این رخدادها از سوی قربانی و خانواده وی مخفی نگه‌داشته میشود و تنها شماری از این قضایا به ثبت میرسد. گزارش سال ۱۳۹۴ خشونت علیه زنان که از سوی کمسیون تهیه‌شده نشان میدهد که حدود ۳۹ مورد تجاوز جنسی به ثبت رسیده است. در کنار آن ۱۱۹ مورد قتلهای ناموسی طی سال 1394 ثبت دفاتر کمیسیون شده است. در سال 1395 تعداد قتل‌های ناموسی 6 مورد گزارش‌شده است.

این گزارش را از اینجا دانلود کنید.


بازنشر این مطلب