استفادهء نا متناسب و غیر محدود  قوا در برابر افراد ملکی از سوی نیروهای امریکایی به دنبال یک حمله انتحاری (یک موتر حامل مواد منفجره) در ولایت ننگرهار بتاریخ 4  مارچ 2007

فشرده گزارش

 بتاریخ13 حوت 1385 مطابق 4  مارچ 2007  یک کاروان وسایط مربوط به نیروی خاص قول اردوی  دریایی امریکا که از سمت تورخم در مسیر جاده عمومی بسوی جلال آباد  در حرکت بود  مورد حمله  یک موتر حامل مواد منفجره قرار گرفت. راننده  موتر مذکور در جاً به قتل رسید و حد اقل یک نفر از نیروی  دریایی  رخمی گردید.

 نیروهای امریکایی ادعا دارند که حمله انتحاری جزء یک کمین یا حمله ناگهانی  پیچیده میباشد و علاوه میکنند که بعد از انفجار موتر حامل مواد منفجره،   کاروان مذکور فوراً زیر آتش اسلحه سبک قرار گرفت. در نزدیک محل حادثه بعضی از شواهد و اثراتی موجود میباشد که ادعای مزبور را تقویت میکند، ولی دلیل قطعی نمیباشد و این ادعا با اظهارات شاهدان و کارمندان دولت افغانستان مطابقت نداشته وآنها همه یکسان موجودیت هرگونه حمله را در عقب این حادثه  رد میکنند.

 بدنبال این حمله،  نیروهای امریکای مکرر از قوا استفاده نموده بالای وسایط و افراد ملکی در پیاده روهای نزدیک محل حادثه و همچنان در امتداد سرک تا فاصله 16 کیلومتر از محل حادثه،  در نقاط مختلف فیر های دوامدار نمودند. در مجموع حد اقل 12 نفر به قتل رسیده و 35 نفر زخم برداشتند،  بشمول چندین زن و کودک.

 بررسی که کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان از محل حادثه انجام داده است حاکی است که اکثریت بیشتر قربانیان را افراد ملکی تشکیل میدهد. در حالی که کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان حمله انتحاری مذکور را تقبیح میکند، میزان استفاده از نیروی که توسط نیروهای امریکا در واکنش به این حمله استفاده شده است بی حد شدید بوده و قطعاً متناسب به میزان تهدید مواجه شده  و نفع نظامی پیشبینی شده  نبوده است .  نیروهای امریکایی درین حاثه نتوانسته اند بین افراد ملکی و اهداف مشروع نظامی تفکیک نمایند. بنأً این عمل یک تخطی جدی از معیارات قانون بین المللی بشر دوستانه تلقی میگردد.

متعاقب این حمله از دسترسی چندین ژورنالیست به محل حادثه جلوگیری صورت گرفته و بعضی شان بطور صریح تهدید شده و مجبور به حذف و از بین بردن تصاویر و فلم های ویدیویی شان شدند. این عمل سبب شد تا گروه های رسانه یی نتوانند معلومات  لازم را  در رابطه به حادثه جمع آوری  و منتشر نمایند.  بنا برآن این عمل تخطی از آزادی بیان بشمار میرود.

روش بررسی

 دفتر ساحوی کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان تحقیقات گسترده ای را در زمینه انجام داده است که شامل چندین مصاحبه با قربانیان و فامیل های آنها، شاهدان عینی و رهبران و بزرگان محل و مقامات  و مسوولین دولتی، شفاخانه و کلینیک محل و نمایندگان محلی و ولایتی و پولیس ملی افغانستان میشود، بشمول بازدید  مکرر از محل حادثه و مشاهده شواهد و مدارک فزیکی موجود.

 کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان همچنان بصورت مکرر به قوماندانی محلی و ملی نیروهای ناتو و آیساف بخاطر دریافت شرح قضیه مراجعه نمود،  ولی از طرف نیروی های آیساف گفته شد که آنها فعلا مصروف بررسی قضیه میباشند و نمیتوانند کدام معلوماتی را در رابطه با کمیسیون شریک سازند،  و یا در مورد قضیه نظری ارئه نمایند.

 بتاریخ 11 اپریل 2007 فرماندهی بخش عملیات ویژه نیرو های مختلط، فرماندهی مرکزی امریکا (CFSOCC) در مورد بررسی شان از حادثه ، خبری را از طریق رسانه ها به نشر رساند.  در حالیکه ناتو و آیساف در عین روز طی اظهاراتی جداگانه یافته های شان را در رد اتهام مداخله در کار رسانه ها به دنبال حمله انتحاری، نشر نمود. هردو خبر نشر شده،  توسط افسر مسوول نیروی امریکا به کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان انتقال یافته است که در بخش "واکنش امریکا" در گزارش وارد شده است. هرچند تفصیلات هر دو بررسی دسته بندی شده باقی مانده است، هیچ یک از اظهارات به گزارش کمیسیون کدام معلومات اساسی در رابطه به حقایق یا قانون افزود نمیسازد.

تفصیل حادثه

 حمله موتر حامل مواد منفجره

 بتاریخ13 حوت 1385 مطابق 4  مارچ 2007  یک کاروان وسایط مربوط نیروی های خاص قول اردوی دریایی امریکا متشکل از 5 تا 6 موتر هوم وی (Humvee) از سمت تورخم جانب جلال آباد ، ولایت ننگرهار در حرکت بود. به ساعت 9:30 صبح در ولسوالی مهمند دره نزدیک سپین پل، کاروان مذکور مورد حمله یک موتر حامل مواد منفجره  قرار گرفت. شاهدان عینی و کارمندان پولیس گزارش میدهند که حمله کننده انتحاری با یک موتر تویوتای سوپر کشتم (مودل 95)  در جاده عمومی از سمت جلال آباد در حرکت بود، که حین رد شدن از کنار کاروان مذکور در سمت راست سرک موترش را منفجر نمود. راننده موتر مذکور فوراً به قتل رسید و یک نیروی دریایی امریکا با چند نفر مسافرین ملکی در نزدیک محل حادثه زخمی شدند.

 پس از این رویداد وقتی با برخی از افراد محل مصاحبه صورت گرفت،  آنها وقوع یک حمله انتحاری را رد نمودند. اگرچه اظهارات آنها کاملا مغایر با بسیاری از گزارشات عینی، نتایج تحقیقات پولیس محلی و نیز همه شواهد فزیکی بدست آمده، بشمول بقایای موتر منفجر شده  و شواهد محل حادثه میباشد. این مسئله کاملاً روشن است که یک حمله انتحاری توسط یک  موتر حامل مواد منفجره صورت گرفته است.

یک کمین یا حمله ناگهانی مختلط؟

 شاهدان از یک آتشباری کوچک که فوراً  پس از این حادثه در منطقه اتفاق افتاد خبر داده اند. از اثر این آتشباری که در نزدیک محل حادثه صورت گرفت، شش نفر کشته و دست کم شش نفر دیگر زخمی شدند.

 نظامیان امریکائی، در اظهارات اولیه شان پس از این حادثه  ادعا نمودند که به دنبال این حمله انتحاری درگیر یک آتشباری اسلحه سبک و حمله ناگهانی شدند. آژانس خبری بی بی سی از قول سخنگوی نظامی امریکا، جگرن ولیام میشل میگوید که " ما باور داریم که فیر های که از کمینگاه بالای ما صورت گرفت کلاً و یا قسماً مسوول تلفات افراد ملکی میباشد"

 ( تحقیقات در مورد کشته شدگان افغان، اخبار بی بی سی 5 مارچ 2007)

 یک تعداد شواهد فزیکی محدود موجود است که نشان میدهد یک کمین یا حمله ناگهانی مختلط نیز در محل واقعه صورت گرفته است، ولی این شواهد نمیتواند دلیل قطعی باشد. و نیز هر فرد ملکی افغان و کارمندان رسمی در مصاحبات شان وقوع همچو یک حمله ناگهانی بالای نیروهای امریکایی را رد کردند. اگر همچو یک حمله واقعاً صورت میگرفت، طوریکه نظامیان امریکایی ادعا دارند این در واقع خیلی ضعیف و محدود به محل حادثه میشد. بنابراین، این اظهار که فیر ها از کمینگاه به احتمال قوی مسوول تلفات افراد ملکی شده است انقدر ها هم درست به نظر نمیرسد.

 بطور مثال یک راننده موتریکه در نزدیک محل واقعه زیر آتش قرار گرفت و از حادثه جان به سلامت برده بود اظهار میدارد: من در یک سرک فرعی که به سرک اصلی وصل میشد و در حدود 500 متر از محل واقعه،  در منطقه سپین پل،  فاصله داشت حرکت میکردم. موترم در 40 متری کاروان آیساف که در سرک اصلی قرار داشت متوقف شد. آنها ناگهان بالای موترم فیر (بیشتر از 240 مرمی) کردند.  من خودم را از موتر بیرون انداختم و زخمی شدم، ولی پدرم، رفیقم و برادر زاده ام در موتر به قتل رسیدند (مصاحبه کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان مورخ 2007/03/12)

تیراندازی بر افراد ملکی:

 بعد از حرکت از محل انفجار،  کاروان نیروی خاص قول اردوی دریایی ایالات متحده به حرکت خود بسوی جلال آباد ادامه داد. در طی 16 کیلومتر بعدی، کاروان در چندین موقعیت بر افراد ملکی  پیاده و سواره  آتش گشودند، که باعث مرگ و جراحت بیشتر گردید. این فیر دست کم 6 نفر دیگر را کشته و حد اقل 25 نفر به شمول زنان، کودکان و سالخوردگان را مجروح نمود. هیچ گونه گواهی که نشان دهد وسایط  و یا افراد یکه  دور از محل اصلی حادثه مورد فیر قرار گرفتند، تهدیدی برای کاروان نظامی امریکای بشمار میرفت  ویا کسانی غیر از افراد ملکی در محل بوده باشند، یافت نشد.

 طبق گزارشات شاهدان متعدد و پولیس ننگرهار چندین وسایط بشمول تاکسی،  مینی بس وکاستر همچنین تعدادی پیاده روان و عابرین دست کم در شش موقعیت مختلف  مورد حمله کاروان آمریکای  قرار گرفتند. (جهت لیست وسایط که در اثر تیراندازی خسارمند شدند ضمیمه 2 راببنید) تیراندازی بطور گسترده در فاصله 16 کیلومتری از محل اولی فیر د ر موقعیت انفجار تا آخرین قربانیان افراد ملکی در باریکاو، ولسوالی بتی کوت ادامه داشت. چندین وسایط وقتی مورد حمله قرار گرفتند در حال توقف بودند و گزارشات بطور یکسان نشان می دهد که هدف بطور خصوصی افراد ملکی بودند و هیچ نوع رفتار تحریک آمیز و یا تحدید آمیز از طرف آنان قبل از حملات صورت نگرفته بود.

 یک شاهد عینی بیان می کند: " من انفجاری مهیبی را  شنیدم.... لحظه بعد  صدای فیر تفنگ شنیدم. یک موتر نیروهای ائتلاف در ایستگاه تانک تیل به من رسید و بالای من و کاگران که زیر پل کار می کردند، آتش گشود. زنی در برابر خانه خویش مورد اصابت گلوله قرار گرفت و زن دیگر از کابل در یک موتر کاستر در جاده کشته شد" (مصاحبه کمسیون مستقل حقوق بشر، 8 مارچ 2007). 

 یک شاهد دیگر در ولسوالی بتی کوت گزارش می دهد که یک موتر کورولای تویوتا که بسوی تورخم روان بود در نزدیکی کاروان نظامی توقف نمود ولی بعد مورد تیراندازی قرار گرفت که منجربه کشتن یک مسافر و زحمی شدن 4  نفر دیگر به شمول یک کودک، گردید. وی اضافه می کند که در نزدیکی این حادثه یک موتر دیگر مورد فیر قرار گرفت و در نتیجه سه نفر به شمول یک زن زخمی گردید (مصاحبه از سوی کمسیون مسقل حقوق بشر افغانستان، 12 مارچ 2007).

 یک قربانی در موقعیت دیگر، حدود 15 کیلومتر دورتر از محل حادثه، زمانیکه موتر حامل وی، از سوی نیروهای امریکای مورد فیر قرار گرفت، مجروح گردید. وی ادعا می کند "هیچ دلیلی  برای فیر کردن  بر موتر وجود نداشت، ما در فاصله بسیار دور بودیم"، (مصاحبه از سوی کمسیون مسقل حقوق بشر افغانستان، 10 مارچ 2007).

تصفیه یا پاکسازی محل بعد از وقوع حادثه:

 بعد از وقوع حادثه، نیروهای بین المللی به محل برگشتند. مطابق ادعای،  آنها به منظور کمک های تحقیقی و طبی به محل حادثه  برگشتند، ولی عملیات وماموریت  پاک سازی کامل محل  را نیز دربر می گرفت. این تصفیه از سوی چندین ساکن محلی  تایید گردید و شامل  پاکسازی منطقه از  پوچک گلوله  و شاجور می گردید.

 بخش های پولیس ملی افغانستان تا زمان خروج  این نیروها از منطقه اجازه ورود به محل حادثه را نداشتند. دفتر تحقیقات جزایی پولیس ملی ننگرهار بیان نمود که تیم آنها 2.5 کیلومتر اطراف محل حادثه را کاملا بررسی نمود، ولی نیروهای آیساف همه پوچک ها، مرمی ها  و شاجور ها را از محل جمع نموده بودند و ما نتوانستیم اثر ویا نشان از آنها را بیابیم" (مصاحبه از سوی کمسیون مستقل حقوق بشر، 13 مارچ 2007).

مداخله به کار خبرنگاران در محل حادثه

  گزارش زیادی حاکی است که  خبرنگاران از ورود به منطقه جلوگیری شدند و مجبور به حذف همه تصاویر و فلم های گرفته شده، گردیدند.  7 خبرنگار که از 8  منبع  مختلف رسانه ای نمایندگی می کنند، شکایت نمودند که نیروهای دریایی آمریکا و نیروهای افغانستان تجهیزات لوازم آنها را جهت حذف تصاویر ضبط نمودند و آنها را از ادامه دادن  به کار شان حتی بیرون از منطقه امنیتی در اطراف محل حادثه منع نمودند. در چندین مورد، نیروهای دریای آمریکا صریحا خبرنگاری  را تهدید نمودند، در ضمن یک عکاس گزارش داد که به وی گفته شد:" تصاویر را حذف کن، در غیر آن خود تان را حذف می کنیم (می کشیم)"( مصاحبه از سوی کمسیون مستقل حقوق بشر، 6 مارچ 2007).   یک خبرنگار دیگر گفت که یک سرباز از طریق ترجمان به وی گفت " اگر چیزی از این حادثه نشر ویا نشان داده شود،  گزارشگر عواقب آن را خواهد دید" (مصاحبه کمسیون مستقل حقوق بشر افغانستان، 5 مارچ 2007).

 در حالی که در نشریه  خبری از طریق رسانه ها بتاریخ 11 اپریل 2007 سخنگوی قوای ناتو و آیساف دگرمن دیوید  اکسیتا،  ادعا نمود که بررسی داخلی آیساف نشان داد که " حذف هر فلم رسانه یی توسط قوای آیساف یک رویداد بوده مه به عملکرد شخصی سرباز مرتبط میباشد. " این گزارش به شواهدی که از سوی کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان جمع آوری شده است مطابقت ندارد.

 نظامیان آمریکایی بعداً از حادثه حذف جبری تصاویر دفاع نمودند، با این استدلال که نشر آنها تحقیق و بررسی را به خطر مواجه میساخت. شبکه اسوشیتد پریس نامه را از سوی  کول ویکتر پیترینکو، قومندان بلندرتبه نیروهای آمریکایی در شرق افغانستان، به نشر می رساند،  که در آن ادعا شده است که " اعتبار و درستی  یک تحقیق" در حالیست که مقامات ملکی و نظامی بسیار با تردید  از حق کنترل نمودن مدارک  مجوزه یک خبرنگار استفاده می  کنند " و تصاویر و ویدئوئی  که توسط افراد آموزش نادیده گرفته میشود ممکن است  انعکاس دهنده تفصیلات باشد که با واقعیت و اصل قضیه همخوانی نداشته باشد" ( نظامیان آمریکای از حذف فیلم های ژورنالیستان دفاع می کنند، اسوشیت پریس، 12 مارچ 2007).

 قوای ناتو و آیساف بعداً در نشریه خبری اعلام داشتند که"بخاطر حفاظت محل، امنیت و بمقاصد حفاظتی و تحقیقی" در کار رسانه ها مداخله صورت گرفته است

تحلیل حقوقی

 تیراندازی بالای افرادملکی

 افغانستان و ایالات متحده آمریکا هردو، کنوانسیون های 1949 ژنیو را تصویب نموده اند و به  پیروی از اصول اساسی قوانین بین المللی بشردوستانه مکلف  می باشند.

  قوانین بین المللی بشردوستانه مستلزم این است که افراد ملکی که در خصومت ها هیچ نقش فعال نداشته اند باید مورد احترام و حمایت قرار گیرند. ماده 3  مشترک در کنوانسیون های 1949 ژنیو مشخصا بیان می دارد که "با افرادیکه هیچ نقش فعال در خصومت ها... نداشته اند، در همه شرایط با آنها رفتار انسانی صورت گیرد" و صریحا بیان می دارد که بدین منظور، اعمال زیر در هرزمان و مکان نسبت به افراد مزبور ممنوع بوده و خواهد بود:

(الف) خشونت به زندگی و شخص...". همه جوانب درگیر  باید در همه زمانها بین افراد ملکی و افراد نظامی تشخیص دهند و حملات بر غیر نظامیان ممنوع است. قانونی که بیان می دارد که  افراد ملکی در هیچ شرایطی نباید آماج مستقیم حمله قرار بگیرند، چنانچه  در ماده 8 (2)(e)(i) قانون 1998 دادگاه جنایی بین المللی روم نیز تصریح شده است، اساس و پایه قانون ایجاد شده  درگیری مسلحانه  بوده  و یقینا بخشی از قانون عرفی بین المللی شناخته شده را تشکیل می دهد.

 در حملات مشروع  بر اهداف  نظامی، افراد ملکی تا حد امکان باید از اثرات فرعی عملیات حفظ گردند. ماده 13 دومین پروتکل اختیاری کنوانسیون های 1977 ژنیو قانون عرفی پذیرفته شده را فرمول بندی نموده تقاضا میکند " تا افرادملکی از حفاظت کلی در برابر خطرات ناشی از عملیات نظامی برخوردار می باشند." میزان حفاظت لازم توسط اصل عرفی تناسب بصورت مساوبانه تعیین می گردد این ا صل تصریح می کند که حملات که ممکن است سبب اتلاف تبعی یا ضمنی زندگی افراد ملکی گردد، ویا سبب جراحت افرادملکی ویا خساره به اشیای افرادملکی گردد, که نسبت به منفعت متوقعه نظامی واقعی و مستقیم بیشتر باشد ، ممنوع می باشد.

 بررسی کمسیون مستقل حقوق بشر افغانستان از حادثه13 حوت1385 مطابق 4 مارچ 2007  نشان می دهد که نیروهای آمریکایی درگیر، با آتش نمودن بر اهداف غیر نظامییان  در چندین موقعیت،  قوانین بین المللی بشردوستانه را نقض نمودند، از اصل تشخیص بین نظامیان و افرادملکی و ماده 3 مقررات عمومی کنوانسیون های ژنیو تخطی نمودند. حتی اگر پذیرفته شود که کاروان قول اردوی دریایی آمریکا بعد از حمله انتحاری با فیر اسلحه کوچک مورد حمله قرار گرفتند، همه شواهد و گزارش های موجود نشان می دهد که بکار گیری نیروی زیاد در واکنش متعاقب علیه افراد ملکی، یقینا نامتناسب با تهدیدی ویا منفعت متوقعه نظامی بوده است.

کمسیون مستقل حقوق بشر افغانستان نیز نسبت به مجروح شدن افراد ملکی توسط حمله انتخاری در یک منطقه پرجمعیت  نگرانی عمیق خویش را اظهار می کند  و بر ماهیت الزام آور جهانی قوانین بین المللی بشردوستانه بر همه اطراف درگیر  در منازعه، تاکید می ورزد.

مداخله به کار رسانه ها

  هم افغانستان و هم آیالات متحده آمریکا میثاق بین المللی حقوق مدنی و سیاسی 1966 را تصویب نموده اند و به پیروی از احکام آن در مورد آزادی بیان مکلف می باشند.

 ماده 19 (2) میثاق بین المللی حقوق مدنی و سیاسی به هر شخص حق آزادی بیان می دهد. این ماده بیان می دارد که " این حق شامل جمع آوری معلومات، اخذ و دادن اطلاعات و هرنوع عقاید...می باشد". ماده 19 (3) محدودیت های معیین را در زمینه این حق ارائه می کند ولی مستلزم این است که این محدودیت ها توسط قانون تامین گردد  و برای "احترام حقوق ویا احترام حیثیت دیگران" ویا برای "حفظ امنیت ملی ویا نظم عمومی ویا صحت عامه ویا اخلاق" ضروری است.

 حذف اجباری تصاویر از سوی نظامیان آمریکایی همچنین اجازه ندادن خبرنگاران به ادامه ماموریت  شان  نقض حق آزادی بیان  است.   زیرا این عمل،  بدون اینکه درزمره موارد  استثنائی تصریح شده در ماده 19 (3) میثاق بین المللی حقوق مدنی و سیاسی، قرار گیرد،  مانع فعالیت رسانه ها شده  و در نتیجه رسانه ها نتوانستند در باره حادثه 4 مارچ  معلومات جمع آوری نموده به نشر برسانند.

 بدنبال این حادثه نظامیان آمریکایی فوراً بر نظریه " صداقت و درستی تحقیقی" جهت توجیه اعمال خویش در این زمینه تکیه کردند. در نشرات خبری ناتو و آیساف که از طریق رسانه ها به تاریخ 11 اپریل 2007 صورت گرفت، دگرمن دیوید  اکسیتا اظها ر داشت که " تحقیقات داخلی ما نشان داد که درین قضیه عسکر باور داشت که ایجاد کمر بند امنیتی و حذف فلم ها و تصاویر قطعاً ضروری میباشد".  با استدلال می توان گفت که این مسئله جهت توجیه نقض صریح حق آزادی بیان یک دلیل کافی بوده نمیتواند، بخصوص وقتی از بین رفتن معلومات  توسط این اعمال مستقیما به انجام  موفقیت آمیز تحقیق اصلی و بیطرفانه آسیب میرساند.

پاسخ ایالات  متحده امریکا

 بتاریخ22حمل 1386 مطابق11 اپریل 2007 سخنگوی فرماندهی بخش عملیات ویژه نیرو های مختلط، فرماندهی مرکزی امریکا (CFSOCC)  در مورد بررسی شان از حادثه ، خبری را از طریق رسانه ها پخش نموده اعلام نمودند که تحقیق آنها در مورد حادثه 4 مارچ 2007  تکمیل شده است. بنا بر این اعلامیه " تحقیقات مذکور اقدامات اتخاذ شده  توسط بعضی از متصدیان خاص کاروان را به دنبال حمله انتحاری آشکار میسازد، و معلوم میشود که تحقیقات بشتر باید توسط (NCIS)  در این زمینه صورت گیرد. بنابراین، موضوع به (NCIS) بخاطر اقدامات مناسبتر فرستاده شده است". همچنان اظهار شده است که نتایج تحقیق به مقامات عالی تر قرارگاه مرکزی جهت بازنگری بخاطر اتخاذ اقدامات آینده سپرده  شده است.

 دگرمن لولیتو سخنگوی (CFSOCC)   گفت که "(CFSOCC) بخاطر تلفات و ضایعات انسانی ناشی از این حمله و اعمال که به دنبال آن انجام  شده است عمیقاً متأسف میباشد"، و اضافه نمود که "درآینده آنها بخاطر جلوگیری از وقوع همچو حادثات تلاش خواهند کرد".

 کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان از تصمیم تحقیق جنایی همه جانبه در مورد حادثه استقبال نموده  و آنرا قویاً حمایت میکند. و از ایالات متحده امریکا میخواهد تا همه یافته ها و نتایج تحقیقات شان را منتشر نموده و از پاسخگویی کامل شان در برابر مردم اطمینان دهند. کمیسیون همچنان روی اهمیت حصول اطمینان در مورد  معذرت خواهی از قربانیان حادثه و فامیل های شان و جبران ضایعات و جراحات آنها تاکید دارد.

 در مورد مسئله مداخله نیرو های امریکا به کار رسانه ها،  کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان باز هم تقاضا میکند تا نتایج تحقیقات اعلام گردد و از اتخاذ اقداماتی که  ناتو و آیساف بخاطر تأمین روابط مسلکی و مناسب بین نیروی های ایالات متحده امریکا و نمایندگان رسانه ها وعده  داده  است،  استقبال میکند.

ضمیمه 1

لست افرادیکه شهادت و جراحت شان تایید شده است