گزارش‌های روزانه بازدید:902 تاریخ نشر:2019-05-04

معلولیت ناتوانی نیست

از بدو پیدایش انسان و رشد جمعیت انسانی ،معلولیت وجود داشته است، و در مورد آنها در ادوار مختلف تاریخی دیدگاهای متفاوت وجود داشته است  دیدگاها در قرن حاضر در مورد پدیده معلولیت در حال تغییر است زیرا همزمان با ازدیاد جمعیت دنیا،کته گوری های مختلف اشخاص دارای معلولیت نیز بیشتر می شود تا جایی که فعلا تخمین می شود که حدود 15 فیصد جمعیت جهان را اشخاص دارای معلولیت تشکیل می دهند. در کشور ما هم مطابق سروی ملی که در سال 2005ارائه شد در حدود 2.7% نفوس کشور را اشخاص دارای معلولیت تشکیل می دهند.

 برای اینکه اشخاص دارای معلولیت بتوانند مانند سایر اشخاص از حقوق بشری و انسانی شان بهره مند شوند ،دولت ها قوانین  را در مورد حمایت  از حقوق افراد دارای معلولیت وضع کرده اند.

بند اول ماده 53 قانون اساسی کشور چنین صراحت دارد:

"دولت به منظور تنظیم خدمات طبی و مساعدت مالی برای بازماندگان شهدا و مفقودین و برای بازتوانی معلولین و معیوبین و سهم گیری فعال آنان در جامعه، مطابق به احکام قانون، تدابیر لازم اتخاذ می کند."

روی این اصل دولت نه تنها یک قانون جدید را به نام قانون حقوق و امتیازات افراد دارای معلولیت، که دارای 40 ماده است، تصویب نمود، بلکه الحاق خود را به کنوانسیون جهانی حمایت از حقوق اشخاص دارای معلولیت، مصوب سال 2006 سازمان ملل متحد، نیز اعلام نمود.

در ماده 30 کنوانسیون حقوق اشخاص دارای معلولیت نیز در مورد مشارکت در حیات فرهنگی،تفریح،فراغت و ورزش ،دولت ها عضو کنوانسیون را مکف نموده است که زمینه های مناسب را در موارد فوق برای شمولیت اشخاص دارای معلولیت در جامعه در نظر بگیرند.

افغانستان منحیث یک کشور جنگ زده و در حال جنگ در بر گیرنده طیف وسیعی از افراد دارای معلولیت است که بنابر عوامل گوناگونی سلامت جسیم و فزیکی شان صدمه دیده اند. کمبود و عدم موجودیت تسهیلات و خدمات صحی و اجتماعی از یک سو، و نابسامانی ها و گسست های اجتماعی و سنن نا پسند و ذهنیت های منفی فرهنگی، تداوم جنگ و خشنونت ها، از سویی دیگر، عرصه های زندگی اجتماعی، اقتصادی و سیاسی را برای چنین افراد تنگ تر و ناسازگار ساخته است. گروهی نا آگاهانه  برای  گریز از زندگی، بخاطر مایوست بیش از حد، به اعتیاد و دوری از مردم روی می آورند.

خوشبختانه  در  چنین احوال  و اوضاع نگران کننده ما شاهد جوانانی هستیم که با وجود صدمه دیدن سلامت فزیکی و جسمی شان، با روحیه عالی امید به فردای بهتر، توانسته اند که در رشته های مختلف ورزشی نه تنها الگو به همردیفان خود باشند، بلکه الگوی افتخار و الهام به کشور نیز باشند که دستآوردی های ملی و بین المللی را در جریان مسابقات ورزشی از آن خود ساخته اند. ورزش یکی از ساحاتی است که زمینه شناسایی و رشد استعداد ها و قابلیت های افراد دارای معلولیت را توانسته در کشور ما به شکل موثر آن نمایش بدهد. در ماده 15 قانون حمایت از افراد دارای معلولیت با تاکید روی اصل دوری از تبعیض 

چنین آمده است: معلولین، حق سهم گیری مساوی را در عرصه های اجتماعی، اقتصادی، سیاسی،فرهنگی،تعلیمی و تربیتی،تفریحی و ورزشی،بدن تبعیض،دارا می باشند.

برای اینکه بدانیم ورزش چه نقشی در بازتوانی و شمولیت اشخاص دارای معلولیت دارد و آیا هر فرد دارای معلولیت می تواند ورزش نماید پای صحبت محترم احمد جاوید شرفی آمر ورزشی جمعیت هلال احمر افغانستان  می نشینیم،ایشان در مورد بخش ورزشی اداره محترم سره میاشت کشور چنین معلومات می دهند:

" 480 نفر ورزشکار در ده رشته ورزشی داریم که در چهار رشته آن اناث هم عضویت دارند و ان رشته ها عبارت اند از والیبال، پنگ پانگ، باستکبال و تیم کارته؛ شاگردان ما در این رشته ها اعم از دختران و پسران از بین شاگردان پرورشگاه وطن، مرستون و خانواده های بی بضاعت می باشند و ما از 11 سال به این طرف به صورت منظم تیم های مختلف ورزشی را به نوبت ایجاد کرده ایم و فعلا اعضای این تیم ها عضویت تیم های ملی را نیز داشته و افتخارات را نیز در رقابت های داخلی و بیرونی برای کشور به ارمغان آورده اند، 96 نفر از این ها ملی پوش  و عضو تیم ملی اند."

 چندین نفر از جمله 480 نفر را اشخاص دارای معلولیت های مختلف تشکیل می دهند که آنها هم در تیم ملی و در رشته های مختلف ورزشی عضو اند. از جمله به عنوان نمونه محترمه نوریه نجفی و از مرد ها محترم محمد مردان(مشهور به ولی) است، که خانم نوریه در پنگ پانگ با افراد غیر معلول مسابقه می دهدو هم چنان اقای محمد مردان در رشته دوش و تکواندو مهارت خاص دارد وحالا علیرغم انکه دو دست ندارد دارای کمر بند سیاه بوده و خیلی شخص شجاع صبور و خوش برخورد می باشد.و پروسه کمر بند دان 1 آن در کوریا تحت کار است و با تصدیق انها ایشان دارای کمربند سیاه دان یک می شود. ایشان در دوش دوصد کمتر قهرمان شدند.

  موصوف در مورد نقش و اهمیت ورزش برای همه به خصوص اشخاص دارای معلولیت چنین می گوید:

"...درست است که ما با حمایت های مالی و معیشتی وضعیت اطفال را قدری بهبود می بخشیم،  ولی تشویق شان به ورزش نه تنها که سلامت جسمی و روحی شان را تقویه می نماید و به سر و وضع خود به صورت مناسب رسیدگی می کنند، بلکه شمولیت شان به رشته های مختلف ورزشی سبب یک تغییر مثبت در زندگی روزمره شان با امید های بیشتر میگردد."

 آقای شرفی برای همه مردم در هر سن وسالی که اند پیشنهاد می کند که ورزش را جز زندگی خود قرار دهند و ورزش را  در برنامه های زندگی شان داخل نمایند و یک زندگی صحتمند را تجربه کنند.

 حالا  می خواهیم از خود ورزشکاران بیشتر بشنویم.

بانو نوریه نجفی، ورزشکار و عضو تیم ملی پنگ پانگ و بدمنتون کشور

   بانو نوریه نجفی فارغ فاکولته تربیت بدنی پوهنتون تعلیم و تربیه استاد ربانی بوده و عضو تیم ملی پنگ پانگ و بدمنتون می باشد، بانو نجفی برعلاوه در هنر آرایشگری ،خیاطی و تا حدودی نقاشی هم دسترسی دارد.

 بانو نجفی در مرکز اجتماعی معلولین سواد آموزی را برای اشخاص دارای معلولیت درس داده و رضاکار سره میاشت و فعلا معاون شرکت بازاریابی بانوان با انگیزه می باشد.

 بانو نجفی در ایام طفولیت یک دست خود را از دست داده است. او می گوید من با وجود اینکه یک دست ندارم ولی هیچگاهی خود را ناتوان احساس نکرده ام، درس های مکتب و دانشگاه را با یک دست پیشبردم. زمانی که می خواستم در رشته تربیت بدنی ادامه تحصیل بدهم استاد مربوطه برایم گفت که امروز یک زن از بیرون کشور برای ارزیابی می اید اگر توانستی که توانایی خود را برای شان به نمایش بگذاری ،باز من ترا در این رشته قبول می کنم در غیر ان نمی توانی وارد این رشته شوی و من موفق شدم.

 من در زندگی خود از بابت معلولیت خود سختی و دشواری ندیده ام و فقط مشکل من در انتخابات تیم ملی است زیرا من می خواهم با افراد غیر معلول مسایقه بدهم و مسئولین برایم چالش ایجاد می کنند، ولی بسیار خرسندم که امر صاحب ورزشی سره میاشت با تماس با فدراسیون جهانی این مشکل را حل کرده و حل می کند.

 ایشان از سفر های و دست آورد هایش می گوید: " من سه سفر خارجی داشتم،سفر اول در مجمع عمومی هلال احمر های جهانی در کشور ترکیه و در آنجا مسابقه دوستانه با ارجناتین، پاکستان و فرانسه داشتم و انها مردان بودند،وقتی  بر آنها پیروز شدم باعث حیرت شان گردید که ما را چگونه یک دختر افغان شکست داد.

 سفر دومم  در کشور اندنیزیا و شرکت در مسابقات آسیایی بود،هر چند من در این سفر مربی و وسایل ورزشی خوب نداشتم و با حریفان از کشور چین، جاپان ،اندونیزیا مسابقه کردم ولی متاسفانه با تفاوت دو نمره نتوانستم مدال بگیرم ولی باز هم مایوس نشدم و براهم ادامه داده  و ادامه می دهم. اشخاص دارای معلولیت که از سایر کشور ها در آن مسابقه امده بودند همه شان با داشتن مثلا دست مصنوعی،پای مصنوعی ویژه و حتی ریکت های مخصوص وارد زیمن می شدند، ولی متاسفانه ما از این امکانات بهره مند نبودیم و وقتی انها از مدت قرانطین من سوال کردند و گفتم که من بدون  قرانطین در مسابقه شرکت کرده ام باعث تعجب شان می شد و حتی می خندیدند.

سفر سوم ام در کشور دبی و شرکت در مسابقات بدمنتون بود که در این مسابقه مدال برونز گرفتم و حریف هایم از کشور های تایلند، هندوستان ،امارات عربی،عراق و بحرین بودند. من در ان آنجا حاضر بودم با انها  در مسابقات دبل اشتراک نمایم ولی انها حاضر نشدند.

 موصوف برای بهبود ورزش و  ورزشکاران چنین می گوید:

  •   مسئولین  باید به توانمندی های  ما   باور داشته باشند و ازمسئولین فدراسیون ها می خواهیم ما را حمایت و تقویه کنند و با تشویق ما را انگیزه مثبت دهند، بما نگویند که بروید و مثل یک سیاهی لشکر عمل کنید بلکه ما انتظار داریم که بما بگویند که بروید و با دست پر به وطن برگشته و افتخار بیاورید.
  • امکانات، لباس منظم و وسایل ورزشی را برای ما مهیا سازند.
  • مربی مسلکی و تیم صحی را در سفر های خارجی  با ما برای بهتر انجام دادن مسابقات اعزام کنند و از اعزام افراد و جهره تکراری همیش بدون دست آورد بوده اند پرهیز کنند.

 بانو نجفی در قسمت اخیر صحبت های خود چنین  تاکید نمود:

"اشخاص دارای معلولیت ناتوان نیستند، اشخاص دارای معلولیت می توانند درس بخوانند،ورزش کنند. این ها زمانی می تواند صورت گیرد که آنها تلاش کنند و زحمت بکشند و منتظر ترحم کسی نباشند.

 محمد  مردان درسنین جوانی از اثر یک حادثه دلخراش برق گرفتگی  در حین اجرای وظیفه دو دست اش را از دست می دهد و از این بابت خیلی ناراحت می شود با مراجعه به صلیب سرخ او یک دست مصنوعی که با او می تواند نوشته نیز کند را دریافت می کند،از انجایی که یگانه نان آور خانه است راهی سره میاشت برای استخدام به کار می شود. موصوف فراغ صنف دوازده بوده و قبل از معلولیت به  دوختن دریشی های نظامی مشغول بوده ولی از اینکه این کار خیاطی دیگر رونقی نداشته تغییر شغل می دهد.

د ر اداره سره میاشت با آمر ورزشی آن اداره معرفی می شود و ایشان به ورزش دعوت می شود و عضو کلپ ورزشی سره میاشت شده و به پارالمپیک نیز راه پیدا نموده و در دوش یک مدال افتخاری هم کمایی می کند ولی متاسفانه علیرغم آمادگی ایشان چانس شرکت در مسابقات کشور اندونیزیا را بدست نمیآورد و مایوس می شود. بناءً این سبب می شود که نامبرده  تغییر رشته داده و علاقمند به وزرش تکواندو شده و به این ورزش رزمی روی می آورد و هفته سه روز تمرین می کند و حالا ایشان دارای کمر بند سیاه است که بلند ترین کمربند در این رشته ورزشی بوده و کار تصدیق کمر بند سیاه شان نیز برای داوری در کشور کوریا ارسال  شده است .

 آقای مردان می گوید در این رشته تا هنور کسی  با وی  مسابقه نداده  ولی علاقه مند است که در المپیک جاپان که در سال 2020 دایر می گردد شرکت نموده و مدال کسب کند. ولی می گوید که لازمه رسیدن با المپیک جاپان این است که زمینه سازی شود تا در مسابقات پیش زمینه که در کشور اردن دایر می گردد شرکت نمایم و از مقامات ذیصلاح می خواهم که مرا در رفتن به آن کشور جهت انجام مسابقه مساعدت نمایند.

 ایشان می گوید از زمانی که من به ورزش روی آوردم فکر می کنم دوباره متولد شده ام و هیچ احساس بدی در مورد معلولیت خود ندارم و از همه برادران و خواهران هموطن خود می خواهم که به ورزش روی بیاورند ،ورزش یگانه راه نجات از انزوا و روی آوردن به مواد مخدر است.

نتیجه گیری:

ورزش و ورزشکار هر چند متاسفانه در کشور ما کمتر مورد توجه قرار گرفته است ولی با زمینه سازی و اماده ساختن محیط و فرصت های برابر برای همه اشخاص دارای معلولیت ،زنان ،کهنسالان ،جوانان و اطفال می توانند هم صحت مند بوده و هم از طریق راه یافتن به تیم های ملی در رشته های مختلف برای کشور و مردم شان افتخار بیافرینند و باعث تغییر تصورات نادرست در قسمت کشور شان گردند. از طرف کسانی که به صورت منظم ورزش می کنند از مواد مخدر و امراض روحی و روانی دور بوده و برای انجام بهتر امور زندگی شان بهتر تر رسیدگی کرده می توانند.

افرادی چون بانو نوریه نجفی و آقای محمد مردان که با وجود عدم برخورداری کامل از سلامت جسمی، ولی با روحیه عالی و امیدوار، توانسته اند که در رشته های مختلف ورزشی به سطح ملی و بین المللی دستآورد ها و افتخاراتی داشته باشند، الگو های افتخار بوده و الهام ده برای سایر هموطنان می باشند که با سعی و تلاش خود را هم پای و همردیف شان قرار دهند.

همچنان امیدواریم تا اولیای امور، بالاخص ریاست عمومی تربیت بدنی و کمیته ملی المپیک کشور در قسمت  شناسایی و رشد استعداد های ورزشی افراد دارای معلولیت و ایجاد تسهیلات لازم و سالم ورزشی برای شان در سطح ملی تدابیر و اقدامات موثری را رویدست داشته باشند.

 

 


بازنشر این مطلب