گزارش‌های روزانه بازدید:212 تاریخ نشر:2019-05-12

محرومیت شمار زیادی از دختران و پسران از حق تعلیم و تربیه در منطقه

منطقه حلال از مربوطات ولسوالی شهرستان است، این منطقه هرچند سرسبز، زیبا و دلپذیر است و در نزدیکی جاده عمومی کابل – دایکندی واقع شده است، اما داشتن موقعیت جغرافیایی خاص سبب شده است تا رنج عظیمی را در دل خود پنهان دارد. به لحاظ موقعیت جغرافیایی بهتر بود این منطقه جزء قلمرو ولسوالی میرامور می‌بود، زیرا هم فاصله کوتاه تری نسبت به ولسوالی شهرستان دارد و هم در ترسیم نقشه طبیعی بر زیبایی نقشه های این دو ولسوالی می‌افزود.

اکنون این منطقه در میان قریه های "رویک" و "تخاوی" که هردو مربوطه ولسوالی میرامور اند واقع شده است، همین امر سبب شده تا  مورد بی مهری قرار گیرد؛ در دسترسی به حق تعلیم و تربیه؛ خدمات صحی، انکشافی و رفاهی از چشم دید مسئولین امور بدور مانده اند.

به گفته محمد حسین "قربانی" رئیس شورای انکشافی محل، این منطقه دارای 88 فامیل و بیشتر از 300 نفر نفوس اند، اما دختران و پسران زیادی اینجا از حق تعلیم و تربیه محروم مانده اند؛ در طول هجده سال و اندی از عمر رژیم جدید آنها حتی یک شخص دوازده پاس، چه دختر و چه پسر ندارند، زیرا مکاتبی که در دو طرف این منطقه واقع شده اند خیلی دور اند و حد اقل فاصله از مکتب لیسه نسوان غاف ولسوالی شهرستان و لیسه نسوان شهید افگاری مربوط ولسوالی میرامور دو الی دو نیم ساعت پیاده روی فاصله دارند که این امر سبب شده است تا اطفال این اهالی بخصوص دختران از حق تعلیم و تربیه محروم مانده و یا هم بعد از ادامه چند صنف به ناچار روی به فرار و مکتب گریزی آورده اند.

وقتی با جمعی از دختران و پسران که باید با سواد باشند و حد اقل شاگردان صنوف 6 الی 12 باشند در مورد وضعیت دسترسی به حقوق بشری شان صحبت می‌کنیم در می یابیم که با نگاه های محقرانه و معصومانه شان بیان می‌دارند که سواد ندارند.

این موضوع خیلی نگران کننده است؛ محرومیت دختران و پسرانی که باید با سواد می‌بودند و هر کدام چراغ راهی می‌گردیدند برای خود، فامیل، مردم و کشورش، اما دریغا که چنین نشده است و راه برگشت هم وجود ندارد.

اهالی این منطقه ادعا دارد که موضوع محرومیت شان و یا هم ملحق ساختن این منطقه را به ولسوالی میرامور با مقامات مسئول در میان گذاشته است اما چنین صدای های تا هنوز شنیده نشده است.

به تازگی‌ها از سوی مدیریت سواد آموزی ولسوالی شهرستان یک باب کورس سواد آموزی برای این مردم تدویر شده است که باید شاگردان شان افراد بالای 15 سال و پایین تر از 45 سال باشند، اما دختر و پسرهای خردسال هم در میان آنان دیده می‌شود تا بتواند با سواد شوند چون چاره‌ای جز این کار ندارند.

دفتر ولایتی دایکندی در نظر دارد تا جلسه‌ای را به همین منظور با ادارات مسئول برگزار نماید تا باشد که زمینه دسترسی اطفال منطقه حلال به حق تعلیم و تربیه فراهم گردد

منطقه حلال از مربوطات ولسوالی شهرستان است، این منطقه هرچند سرسبز، زیبا و دلپذیر است و در نزدیکی جاده عمومی کابل – دایکندی واقع شده است، اما داشتن موقعیت جغرافیایی خاص سبب شده است تا رنج عظیمی را در دل خود پنهان دارد. به لحاظ موقعیت جغرافیایی بهتر بود این منطقه جزء قلمرو ولسوالی میرامور می‌بود، زیرا هم فاصله کوتاه تری نسبت به ولسوالی شهرستان دارد و هم در ترسیم نقشه طبیعی بر زیبایی نقشه های این دو ولسوالی می‌افزود.

اکنون این منطقه در میان قریه های "رویک" و "تخاوی" که هردو مربوطه ولسوالی میرامور اند واقع شده است، همین امر سبب شده تا کمتر مورد بی مهری قرار گیرد؛ در دسترسی به حق تعلیم و تربیه؛ خدمات صحی، انکشافی و رفاهی از چشم دید مسئولین امور بدور مانده اند.

به گفته محمد حسین "قربانی" رئیس شورای انکشافی محل، این منطقه دارای 88 فامیل و بیشتر از 300 نفر نفوس اند، اما دختران و پسران زیادی اینجا از حق تعلیم و تربیه محروم مانده اند؛ در طول هجده سال و اندی از عمر رژیم جدید آنها حتی یک شخص دوازده پاس، چه دختر و چه پسر ندارند، زیرا مکاتبی که در دو طرف این منطقه واقع شده اند خیلی دور اند و حد اقل فاصله از مکتب لیسه نسوان غاف ولسوالی شهرستان و لیسه نسوان شهید افگاری مربوط ولسوالی میرامور دو الی دو نیم ساعت پیاده روی فاصله دارند که این امر سبب شده است تا اطفال این اهالی بخصوص دختران از حق تعلیم و تربیه محروم مانده و یا هم بعد از ادامه چند صنف به ناچار روی به فرار و مکتب گریزی آورده اند.

وقتی با جمعی از دختران و پسران که باید با سواد باشند و حد اقل شاگردان صنوف 6 الی 12 باشند در مورد وضعیت دسترسی به حقوق بشری شان صحبت می‌کنیم در می یابیم که با نگاه های محقرانه و معصومانه شان بیان می‌دارند که سواد ندارند.

این موضوع خیلی نگران کننده است؛ محرومیت دختران و پسرانی که باید با سواد می‌بودند و هر کدام چراغ راهی می‌گردیدند برای خود، فامیل، مردم و کشورش، اما دریغا که چنین نشده است و راه برگشت هم وجود ندارد.

اهالی این منطقه ادعا دارد که موضوع محرومیت شان و یا هم ملحق ساختن این منطقه را به ولسوالی میرامور با مقامات مسئول در میان گذاشته است اما چنین صدای های تا هنوز شنیده نشده است.

به تازگی‌ها از سوی مدیریت سواد آموزی ولسوالی شهرستان یک باب کورس سواد آموزی برای این مردم تدویر شده است که باید شاگردان شان افراد بالای 15 سال و پایین تر از 45 سال باشند، اما دختر و پسرهای خردسال هم در میان آنان دیده می‌شود تا بتواند با سواد شوند چون چاره‌ای جز این کار ندارند.

دفتر ولایتی دایکندی در نظر دارد تا جلسه‌ای را به همین منظور با ادارات مسئول برگزار نماید تا باشد که زمینه دسترسی اطفال منطقه حلال به حق تعلیم و تربیه فراهم گردد.

 

 


بازنشر این مطلب