گزارش‌های روزانه بازدید:268 تاریخ نشر:2018-10-08

زندگی دشوار و پر رنج دختران چوپان در ولایت دایکندی

دفتر ولایتی دایکندی

فقر و مشکلات گسترده اقتصادی سبب شده است که شماری از خانواده ها در ولایت دایکندی کودکان خود را به انجام کارهای شاقه و سنگین مجبور بسازند. جمع آوری هیزم، دهقانی، کار در مزارع و چوپانی از عمده ترین کارهای اند که توسط شمار زیادی از کودکان در مناطق مختلف ولایت دایکندی اجرا می شود. زندگی در تنگای فقر و مشکلات معیشتی حق تعلیم و تریبه را از تعداد زیادی کودکان این ولایت گرفته و آنان را وادار به انجام کارهای سخت و شاقه کرده است؛ کودکانی که دنیای شاد کودکانه شان به لحظه های دشوار و پر رنج تبدیل شده است.

ناظران دفتر ولایتی کمیسیون مستقل حقوق بشر، در جریان یک برنامه رسمی به ولسوالی اشترلی ولایت دایکندی، وضعیت چهار کودک دختر را که به دلیل تنگدستی و اعتیاد والدین به مواد مخدر از حق تعلیم و تربیه محروم شده و اکنون مصروف چوپانی می باشند مورد نظارت و ارزیابی قرار داده است.

این کودکان بین 9 الی 14 سال سن دارند و مزد ماهوار شان از 1300– 2700 افغانی در هر ماه میرسد. این کودکان با مزد 12000 الی 25000 افغانی در نه ماه، در قریه های خود و مناطق دور تر چوپانی می کنند. خانواده و بستگان آن ها در مصاحبه با ناظران کمیسیون مستقل حقوق بشر گفته اند که به خاطر تنگدستی و مشکلات معیشتی، مجبور شده اند کودکان خود را به عنوان چوپان استخدام کنند و از مزد آن ها برای تأمین نیازهای اقتصادی خانواده خود استفاد نمایند.

فاطمه باشنده مرکز ولسوالی اشترلی، 12 سال سن دارد و از سوی پدرش به علت مشکلات اقتصادی در بدل حدود 2700 افغانی مزد ماهوار به چوپانی مردم محل استخدام شده است. او برای نه ماه وظیفه دشوار رمه چرانی مردم محل را بر عهده دارد و در پایان کار مبلغ 25000 افغانی مزد دریافت می کند. پدر فاطمه به ناظران کمیسیون گفته است که به خاطر مشکلات اقتصادی، دخترش را به چوپانی استخدام کرده است.

رحیمه دیگر باشنده ولسوالی اشترلی که 9 سال سن دارد در بدل 1300 افغانی مزد ماهوار برای مردم محل چوپانی می کند و در مدت نه ماه، مبلغ 12000 افغانی دریافت خواهد کرد. پدر رحیمه معتاد به مواد مخدر است و یک کودک 5 ساله نیز دارد. او به مسئولان محلی تعهد سپرده است که رحیمه را نصف روز به مکتب بفرستد.

هم چنین، صدیقه که هم اکنون 11 سال سن دارد در برابر هر ماه چوپانی برای مردم محل، مبلغ ناچیزی در حدود 1500 افغانی دریافت می کند که مزد نه ماه چوپانی اش 14000 افغانی می شود. او 8 خواهر و برادر بین سنین 2 الی 16 سال دارد که در وضعیت بد اقتصادی زندگی می کنند. پدر صدیقه به دلیل فقر و تنگدستی در ایران کار می کند و قرضدار است. گلثوم و حکیمه خواهران کوچکتر صدیقه اول نمره صنف های چهار و سه مکتب می باشند.

علاوه بر این، فاطمه 13 ساله به صورت رایگان در خانه پدر کلانش چوپانی می کند و از حق تعلیم و تربیه محروم شده است.

این موارد نمونه ی از ده ها مورد کار شاقه کودکان و محرومیت از حق تعلیم و تربیه در ولایت دایکندی می باشد که علت اصلی آن فقر و مشکلات اقتصادی و اعتیاد به مواد مخدر می باشد.

 ریاست معارف ولایت دایکندی اخیراً اعلام کرده است که به تعداد 29000 کودک در سراسر ولایت دایکندی از حق تعلیم و تربیه محروم شده اند. افزون بر مشکلات اقتصادی و معیشتی خانواده ها، نا امنی و پاسخگو نبودن پالیسی وزارت معارف به دلیل جغرافیایی صعب العبور و کوهستانی ولایت دایکندی از دیگر عوامل مؤثر در این زمینه می باشد.

اسناد بین المللی حقوق بشر و قوانین لازم الاجرای جاری در کشور، بر حمایت ها و مراقبت های ویژه از کودکان تأکید کرده است؛ زیرا کودکان به دلیل اینکه به رشد کامل فزیکی و ذهنی نرسیده اند محتاج مراقبت ها و حمایت های مناسب حقوقی می باشند. حق غذای مناسب، تفریح، بازی، آرامش و فرصت مناسب برای شرکت در زندگی فرهنگی و هنری از مهم ترین حقوقی اند که دسترسی کودکان به آن ها در قوانین یاد شده تضمین شده است. با این وجود، هرگونه کاری که برای کودکان زیان بار بوده و یا موجب توقف در تحصیل آن ها بشود، منع قانونی دارد و دولت باید در این زمینه اقدامات حقوقی و قانونی را انجام بدهد.

دفتر ولایتی دایکندی ضمن صحبت با خانواده و بستگان این کودکان و توضیح پیامد های حقوقی تحمیل کار شاقه بر کودکان، هم چنین با برگزاری چندین برنامه دادخواهانه برای رسیدگی به این مسئله اقدام کرده است. هم اکنون دو تن از این کودکان با حمایت حکومت محلی و همکاری مؤسسات ذیربط، مجدداً به مکتب دسترسی پیدا کرده اند و مشکل مربوط به دو کودک دیگر تحت بررسی نهادهای مسئول قرار دارد.


بازنشر این مطلب