وضعیت اشخاص دارای معلولیت در ولسوالی کشم ولایت بدخشان

محمدسرور احمدی

ولسوالی کشم یگانه ولسوالی درجه اول از پرجمعیتترین ولسوالی‌های ولایت بدخشان بوده که دارای تقریبأ (17000) کیلومترمربع مساحت می‌باشد. این ولسوالی از طرف شرق به ولسوالی تشکان، غرباً به ولسوالی‌های فرخار و کلفگان ولایت تخار، جنوباً به ولسوالی تگاب کشم و شمالاً به دریای کوکچه ( مرز بین ولسوالی کشم و ولسوالی روستاق ولایت تخار) پیوست می‌باشد.

در این ولسوالی 25 قریه اصلی و 77 قریه فرعی و محل زیست وجود دارد. این ولسوالی در مجموع تقــــــریباً (124000) نفر زندگی نموده که از جمله تقریباً (61000) هزار آن را طبقه ذکور و (63000) دیگرآن را طبقه اناث تشکیل می‌دهد.

در ولسوالی کشم 85% شغل مردم به صورت مستقیم و غیرمستقیم پیشه زراعت و مالداری بوده و به تعداد (1754) نفر زن بیـــوه و (1456) نفرآن از جمله اشخاص دارای معلولیت هستند که در جنگ‌های داخلی، حوادث طبیعی و واقعات ترافیکی به نحوی معلول شده اند.

بخش حمایت از حقوق اشخاص دارای معلولیت در ماه اسد سال 1394 به منظور نظارت از وضعیت اشخاص دارای معلولیت با 25 تن از معلولین در نقاط مختلف این ولسوالی مصاحبه‌های نظارتی انجام داده است که قرار اظهارات نماینده اشخاص دارای معلولیت از مجموع معلولین در ولسوالی کشم در حدود 50 الی 60 تن آنها صرف از مفاد ماده چهارم و هشتم قانون حقوق و امتیازات اشخاص دارای معلولیت مستفید شده اند و معاش خود را بعد از تثبت درجه معلولیت سالانه بدست می‌آروند و متباقی کاملأ از حقوق و امتیازات شان محروم بوده و یاهم در رابطه به حقوق خودآگاهی لازم ندارند.

در این ولسوالی از طرف دولت کدام برنامه توانمندسازی و یاحمایتی برای اشخاص دارای معلولیت وجود ندارد احساس می‌گردد که این طبقه از جامعه طرد گردیده و از دید دولت به دور مانده اند در حالیکه اکثریت آنها نان‌آور برای خانواده‌های خود بوده و از طریق گدایی امرار حیات می‌کنند.

کمیته سویدن که درولایت تخار نمایندگی دارد قبلأ یک برنامه حمایتی به منظور توانمندسازی اشخاص دارای معلولیت تحت عنوان قرضه‌های کوچک در این ولسوالی ایجاد نموده بود که یک تعداد از معلولین از این خدمات مستفید می‌گردیدند که الی مبلغ 20000 هزار افغانی را بدون سود به منظورتجارت و ایجاد شغل برای اشخاص دارای معلولیت می‌پرداخت که این نوع خدمات برای توانمندسازی آنها خیلی‌ مفید و موثر بوده ولی بعد از گذشت مدت کوتاه این نمایندگی در ولسوالی کشم مسدود شده است.

بعد از بسته شدن نمایندگی دفتر فوق نه دولت و نه هم کدام نهاد خیریه دیگر به وضعیت زندگی معلولین توجه جدی نداشته وآنها در وضعیت بد زندگی قرار دارند.

اشخاص دارای معلولیت در مصاحبه‌های خود گفته اند باوجود که مشکلات اقتصادی به صورت جدی دامنگیرآنها است، اکثریت شان به دلیل فاصله زیاد بین محلات مسکونی و مرکز صحی و نبود امکانات لازم درمانی در مراکز صحی از حق صحت محروم هستند و یاهم توانائی رفتن به مرکز صحی را به دلیل معلولیت شدید شان ندارند.

به گفته مصاحبه شونده گان اکثریت مطلق آنها بی‌سواد بوده و توانائی کار را در ادارات دولتی ندارند، مجبورهستند یا کار فزیکی نمایند و یاهم به خاطر امرار حیات اعضای خانواده‌های شان دست به گدایی بزنند.

معلولین در مصاحبه‌های خود گفته اند که اگر دولت برای آنها برنامه‌ های حمایتی و یا توانمندسازی داشته باشد، معلولین در کل از طرف دولت ثبت و راجستر شوند، می‌توانند کار نموده و به خود متکی باشند و برای خانواده‌هایشان نان پیداکنند.


بازنشر این مطلب